Geboren worden zonder pijn

  • Denk jij dat het prettig is om geboren te worden?
  • Hoezo?
  • Nou, denk je dat een kind het fijn vindt om op de wereld te komen?
  • Wat een vraag! Meen je dat nou?
  • Maar het is toch nog maar een baby?
  • Hoe bedoel je?
  • Een baby heeft er toch nog geen weet van of hij gelukkig is of niet?
  • O nee?
  • Een baby kent dat soort gevoelens nog niet.
  • Ben je daar wel zo zeker van?
  • Jij niet dan?
  • Dat vraag ik nou juist aan jou.
  • Maar dat hoor je van iedereen!
  • Dat is nog geen reden om het aan te nemen?
  • Nee, dat is zo. Maar toch. Een pasgeboren kind, dat ziet of hoort toch nog niks? Hoe zou het dan ongelukkig kunnen wezen?
  • ‘Het’ ziet niks, ‘het’ hoort niks, maar ‘het’ schreeuwt toch maar wel heel hard!
  • Een baby moet nou eenmaal zijn longen oefenen.
  • O ja? Waarom?
  • Tja, dat zegt men.
  • Er wordt wel meer onzin beweerd, dat weet jij net zo goed als ik. Maar denk jij nou zelf ook dat een kind bij de geboorte niks voelt?
  • Dat lijkt me vrij duidelijk.
  • Gek hè, maar daar ben ik nog niet zo zeker van.

Met dit gesprek begint een boekje dat ik een paar jaar terug eens op de kop heb getikt. Het is een oud boekje. Geschreven in 1973, twee jaar nadat ik geboren werd, door de Fransman Frédérick Leboyer. Hij was een chirurg en specialiseerde zich in gynaecologie en verloskunde. Nadat hij jaren een groot deel van zijn tijd in India doorbracht, ontwikkelde hij ideeën over de zachte geboorte. Net als hij ben ik ervan overtuigd geraakt dat de emotionele situatie rond de geboorte een stempel drukt op de rest van iemands leven.

Dit boekje, vanaf direct dit eerste gesprek, heeft mij tot in mijn hart geraakt. Voor mij klopt dit zo en is dit zo de waarheid. Ik kan niet meer anders dan zo naar baby’s en geboorte kijken. En alles wat ik de laatste tijd bij heb geleerd, bevestigd dit alleen maar. En ik hoop dat ik anderen hier ook mee raak. Zodat we met z’n allen eens anders gaan kijken, nadenken en voelen naar de zwangerschap en de geboorte. Zodat we kinderen een zo goed en liefdevol mogelijke start kunnen geven.

Liefs Gaby

Reflexintegratie

Toen ik in 2014 Reflexintegratie ontdekte, was dat één van de meeste fascinerende dingen waarover ik ooit had gehoord.

Ik liep in mijn praktijk met een paar kinderen met grote leerproblemen vast. Ik ging op zoek naar andere manieren om ze te kunnen helpen. En zo kwam ik via via bij de cursus over reflexintegratie terecht. Ik viel regelmatig bijna van mijn stoel van verbazing. Waarom wist ik dit niet? Waarom wisten wíj dit niet? Waarom wist bijna niemand dit? Dit, dat zo ontzettend belangrijk was voor de ontwikkeling van een kind. Hoe was dat mogelijk?

Als reflexen nog niet geïntegreerd zijn, betekent dat dat ze nog erg actief zijn. Actieve reflexen kunnen knap lastig zijn.

Reflexen ontwikkelen zich al tijdens de eerste weken van een zwangerschap. Het zijn de bewegingen die je voelt in je buik, maar zelfs al voordat je wat voelt, gebeurt er van alles. De baby is constant, vanaf het begin, aan het oefenen om zijn lijfje klaar te maken voor de geboorte. De geboorte is niet makkelijk en behoorlijk heftig voor de moeder, maar zéker ook voor de baby. Door alles wat de baby al geoefend heeft, kan het meehelpen met de bevalling. Als de baby eenmaal is geboren moet hij of zij eerst zien te overleven. Het weet al hoe hij moet drinken, moet huilen, moet ademen, moet poepen, moet vasthouden. Dit alles is nodig om de eerste maanden te kunnen overleven. Alles gebeurt compleet automatisch. Het hoeft er niet bij na te denken. Gelukkig maar, want dat kan een baby natuurlijk ook nog niet.

Normaal gesproken zul je zien dat de reflexen langzaamaan overgaan in bewegingen die de baby’s zelf besturen. Ze zien een speeltje en willen het pakken. Ze kijken naar waar een geluid vandaan komt. Ze gaan zitten, kruipen, staan en lopen. De meeste automatische bewegingen, de reflexen, zijn niet meer nodig en verdwijnen naar de achtergrond. Ze blijven wel in het lijf aanwezig, want in tijden van nood, zijn ze weer nodig.

Maar…. Steeds vaker blijkt dat deze reflexen ook op latere leeftijd nog actief zijn. Dat ze nog op de voorgrond staan. Alsof ze nog steeds nodig zijn om te overleven. Het lijf en de hersenen hebben dan nog geen idee dat dit niet meer nodig is. De reflexen zijn in de overleefstand blijven staan. Dit kan knap lastig zijn en veel problemen geven.

Hoe fantastisch is het dat er gewoon wat aan te doen is! Door bewegingen die bij de reflexpatronen te herhalen en te oefenen, zie je dat het lichaam deze oude patronen steeds minder nodig heeft. Er komt rust in het lijf, in de hersenstam. Kinderen worden rustiger, kunnen zich beter concentreren, voelen zich fijner. 

Het is jammer dat deze manier van werken nog niet veel bekender is. Veel problemen zouden we hiermee kunnen verminderen en soms zelfs laten verdwijnen. Ik geloof dan ook niet (meer) dat iets onmogelijk is. Ik geloof dat, als je het lichaam de goede aanwijzingen geeft, het meer kan dan wij met z’n allen denken. 

 

BewusteOuders.com

Gaby Lawant-De Rapper

Herenwal 69

8441 BB  Heerenveen

Bewusteouders.com | Herenwal 69 | 8441 BB Heerenveen | 06-42323462

Alle rechten voorbehouden - © 2017